(Spoiler)Seriyi okurken duygulandığınız anlar


#142

Arya’nın İğne’yi sakladığı bölümü her okuduğumda ağlıyorum.


#143

Kuzeyli lordların Robb’u kuzey kralı ilan ettikleri sahne.

Onca farklı fikre sahip adamın tartışmasız bir çocuğun etrafında toplanmaları müthiş bir şeydi.
Zaten kitaba nu sahne yüzünden başladım.

Bir bakayım kitapta nasılmış dedim. Aa şuna da bakayım hazır bakmışken dedim. Böyle böyle madem öyle neden hepsini okumuyorum moduna girdim.


#144

Duygulandığım bir sahne olduğunu hatırlamıyorum, çok mu duygusuz bir insanım? diye soracağım kendime ama aksine, duygusalım da… :smiley: Kolay kolay kitaplarda ağlamam ya da duygusallaşmam. En son duygusallaşıp ağladığım kitap Benden Önce Sen idi… :slight_smile:


#145

Öncelikle; Kızıl Düğün, Robb’un Roose tarafından kalbinden bıçaklandığı zaman ve Lord Walder gibi bir züppenin “Kuzeydeki Kral ayağa kalkıyor,” demesi hem beni sinirlendirmiş hem de hüzünlendirmişti.Bazenleri Taht Oyunlarını açıp son Catelyn bölümünü okuyorum da ne kadar güzeldi lan İri Jon’un ve Theon’un yeminleri ve Bütün Kuzey’in “KUZEY’İN KRALI” diye haykırmaları…Nasıl yaparsın bunu GRRM?Ayrıca Catelyn’in Çıngırak’ın gırtlağını kestikten sonra delirmesi ve “Acıtıyor Ned, bütün o tatlı bebeklerimiz…” demesi bana fena koymuştu ve daha sonra boğazında hissettiği soğuk metal…Beni daha derinden vuran şey ise Cat’in cesedinin çırılçıplak Kızıl Çatal’a atılması oldu :sob:.Eski ve Yeni Tanrılar razı olsun Myr’li Thoros.Daha sonra Jaimie’nin kılıç elinin kesilmesinden sonra attığı çığlık beni dehşete düşürmüştü :scream:.Ayrıca Ejderhaların Dansı’nda Theon’un bölümleri beni depresyona sokmuştu :disappointed:.Başka, Bran’ın kötürüm kaldıktan sonra “Artık ben kırığım,” demesi içimi cız ettirmişti be daha neler neler.Davos’un Karasu Savaşı’ndan sonra mahzene atılmasına kadar olan düşünceleri ve başına gelenler, Renly’nin ölümü ve “Soğuk…” dedikten sonra gelen çığlık ve kopan kıyamet, Çıngıraklı’nın yakılışı, Cercei’nin Utanç Yürüşü, Ned’in idamı sırasında Sansa’nın çığlıkları ve Arya’nın gördükleri ve Cat’in lord babasının yanında geçirdiği onca zaman vs vs…


#146

‘‘Muhafızlar!’’ diye bağırdığını duydu. ‘‘Kral katili’’ Jaime diye düşündü jaime, benim adım jaime.


#147

Robb’un Jon’u varisi olarak seçtiği ve meşru kıldığı sahne


#148

Ben daha çok epik savaş sahnelerinde duygulanan biriyim.
Ne vadi şovalyelerinin savaşa son anda yetişmesi ne de Tywinin kralın şehrini kurtarması. Onlarda etkileyiciydi ama beni en çok etkileyen Stannis babanın tüm Westros entrika peşinde koşarken halkını kurtarmak için Sur’a yardıma yetişmesi.

Daha kitapları okumamıştım o zaman. Jon tam g.tü teslim edecek diyordum ki bir hücum borusu çaldı. Jon ve Mance ile birlikte “noluyor lan” dedim. “Kim bunlar ?” Önce sancakların kime ait olduğunu seçemedim.
En son Stannis tüm karizmasıyla ortaya çıktı ve Jon “yu greysss” diye diz çöktü.
İşte dedim diz çökeceğiniz adam.

Ama bundan daha da duygulandığım bir sahne var ki o da bu sahnedir. Nasıl kıydınız bu yiğite :((